Göğün 7 kat üstünde değil, New York’a 1.5 saat uzaklıkta cennet….

Vahşi doğada çekilmiş bir filmin en güzel sahnelerinden birinde miyim? Doğanın bir parçası olduğunu unutmuş olmanın yarattığı bir hapishanede yaşıyoruz sanki. Kendi arzumuzla! Kendi zindanını yaratan “Brave Heart”lar var her birimizin içinde.

Gözlerim yerinden fırlıyor, dudak kenarımda baş gösteren kırışıklar ağzımdaki KKOOCAMANNN gülümseme ile daha da derinleşmekte. İçimde tuhaf bir sevinç, kafam allak bullak… Bu kadar yakın mıydı tanrım bana cennet…. Dünyayı dolaşarak 7 renkli çiçeği ararken bahçende çiçeğin bitmesi gibi… Kendi cennetimizi yaratmak isterken mi inşa etmiştik bu cehennem şehirleri? Zihin, ego ve kalp arasındaki savaşın galibinin tek isteği mutluluk ve sevgi dolu cennet değil miydi oysaki?

YIN&YANG… Burada….New York’da… Karşımda… İçimde…

New York’dan Connecticut’a giderken Cross River adındaki bir yer burası… Sadece bu küçük kasaba değil, yol üzerinde daha yüzlerce cennet var… Ormanın arasındaki OTOYOL’dan adım adım masallar diyarının cennetine yaklaşıyorsun… bir cenneten, diğerine… Nasıl da içine almış doğa, yang’ın şaheserlerini…Şehirler arası bir tren, harika bir gölün, ormanın içinden ve otoyolun kenarından, insan eli sözde cennetlere büyük bir huzur ile akıyor…Yol huzurlu, yol umut dolu, yol sevgi ve neşe dolu….Yol HAYAT dolu, ne zamandır içime çekmeyi unuttuğum.

Otoyoldan tali bir yola sapıyoruz. Sağımda ağaçların arasındaki göl, varacağımız şatoya doğru bize yol veriyor… Bir baba arabası ile göl kenarına yanaşmış, oğlu ile çiseleyen yağmur altında balık tutuyor… Bir masal evinin bittiği yerde diğeri başlıyor..Her biri kendi ormanının içinde…Her biri özel mülk. Tanrıya şükür yol kenarında durup bu güzelliği doya doya içine çekecek parklar var…

Parsel parsel satın alınmış cennet…Bir de gazetelerdeki satılan cennet ilanları ile alay ediyoruz J Gideceğimiz yere varmış olmanın sevinci ile arabadan atlıyorum. Ormana dalmak istiyorum. Yok, burası kesinlikle birisinin düşlemeyi unuttuğu masal diyarı olmalı…Acaba kahramanı da ben miyim? Benim masalım nasıl olmalı diye düşlere dalmaya hazırlanırken arkamdaki endişeli insan sesleri beni tıpış tıpış arabaya geri sürüklüyor. “Ne yapıyorsun sen?” diyorlar.. “buranın hepsi özel mülk, bizi polise şikayet edebilirler…Gel arabanın içine…” Oysa ben, bu masal şatolarının içine girip, benim masalımdaki her bir canlıyı tanımak istiyorum. Kızmıyorum…endişelenmiyorum..lanet yağdırmıyorum…tam tersine büyük bir mutluluk kaplıyor içimi… “Daha kimbilir keşfedilecek ne kadar çok cennet var” diyorum… Bu cenneti keşfeden ve burada yaşama koşullarını yaratan masal kahramanlarını kutluyorum içimden….

Geri dönüş yolunda şatoların birinde mutlu bir çiftin nişan törenine şahit oluyorum…Hops, bir geyik gördüm, arabanın içinde “geyik, geyik” diye bağırıyorum… Birden anlıyorum ki burası benim cennetim…Arabayı kullanan için bir yol oysa ki… O, binalarının arasına 100 km hızla yaklaşıyor. Oysa ben, her bir tali yola sapmak istiyorum. Yol kenarında durmak, biraz yağmur altında ıslanmak, gölde gördüğüm şu iki insan gibi bir sandalın içinde kürek sallamak istiyorum…En kısa zamanda bir araba almak üzerine kendime söz veriyorum. Tali yoldan otoyola varacağımız sırada kendi cennet turlarımı düşleyerek doğadan, doğal olmayana, 100 km hızla yolculuğun tadına vara vara yaklaşıyorum. Otoyoldan gişelere yaklaştığımızda trafik başlıyor… Hudson River üzerine kurulmuş Tappan Zee Köprüsü’nden, binaların EMPIRE STATE’i cennetimize, trafik eşliğinde adım adım ilerlerken doğanın bir parçası olmak istediğini haykırıyor içimdeki “Cesur Yürek”. Ufukdaki yüksek binaların habercisi, ağaçların arasında tek tük sivrilen beton parçalarının arasından geçerken….

Köprünün sağ ayaklarında şirin bir kasaba görüyorum: Tarrytown…NY’a 45 dk uzaklıkta…Köprü çıkışı otoyoldan tali yola sapıyoruz…Upper Grandview ve Piermont’dan geçiyoruz…Bir sonraki gezide uğranılacak yerler listeme ekliyorum…Yine ormanın içindesin, daha çok ev var ama çoğu Hudson River’a bakıyor ve ağaçların arasında…Cennete ulaşmak için yol kenarlarına serpiştirilmiş cennettin ekmek kırıntıları diyorum içimden…Nehir ve ağacın öpüştüğü ayrı bir cennet… Ben şimdi nerede yaşamak istediğime karar vermeyeyim, hepsini görüp sonra karar veririm diye geçiriyorum içimden J Dünyayı dolaşma isteği kaplıyor her bir hücremi…

Eve vardığımda bir şok dalgası ile çarpılıyorum…1.5 saat kestirdikten sonra sersemlemiş olarak kalkıyorum…İçimden ağlamak geliyor…Ne oldu şimdi bana? Doğaya dönüş özlemi ile kalem ve kağıda sarılıp yazmaya başlıyorum, yazdıklarımı bilgisayarıma aktarıyorum. Son cümleye geldiğimde parmaklarımın ucu ile klavyeye dokunan kalbim bana sesleniyor: “Hava puslu, hava yağışlı… Ama için pırıl pırıl güneş açıyor…” diyor. Yolu hatırlıyorum birden. Tren, göl ve ormanın nasıl birbirlerinin içinden geçtiklerini…. “Ama;” diyorum, “Yol, HAYAT dolu….”

Herkese güneş burada eşit uzaklıkta doğuyor. Güneşe dokunabileceklerini hayal edebilenler için…

Dünyada gerçekten sınırlar kalkar mı bilinmez ama sınırlar içindeki sınırları olmayan bir dünya şehri New York. Burası Amerika’da bir eyalet değil, Amerika sınırları içindeki dünya. İnsanlar dillerini, giysilerini,  sofralarını, sokaklarını, ibadet yerlerini toplayıp gelmişler.  Ben ise elbiselerim, ayakkabılarım ve kitaplarım dışında neleri toplayıp geldim bilmiyorum ama burada geçirdiğim hergün eski topladıklarımdan birşeyler bırakıyor, cebime yeni bir bakış açısı ve deneyim koyup ilerliyorum.

Bu yazıyı okuduğunuza göre benim içimdeki ve dışımdaki New York’a hoşgeldiniz… Bu sadece bir başlangıç.

a.